Dat is dus niet helemaal doorgegaan. Een dag voor de verhuisfirma zou komen vroegen ze bij Pieter op het werk of hij niet wat langer kon blijven. De persoon die normaal hier ging afronden moest weg voor een ander project en Pieter mocht zijn plaats innemen. We hebben daar niet lang over moeten nadenken en de verhuisfirma werd afgebeld.
In december zijn we dan op verlof naar België geweest, om de feestdagen toch nog eens met de familie te vieren, en begin januari zijn we met het hele gezin terug naar Panama gevlogen.
De periode die ons werd meegedeeld was ongeveer twee tot max drie maand. Ondertussen hadden we opgevangen dat de firma een klein project in het zuiden van Frankrijk had binnengehaald. Pieter is met zijn baas gaan praten om hem te overtuigen Pieter op het project te zetten, maar die weigerde. Ze hadden iemand anders op het oog voor dit project, Pieter moest terug naar België komen en er werd niet over gediscussieerd.
Een paar dagen later belt Pieter zijn baas hem terug op, blijkbaar wilde ze van hogerop iemand met meer ervaring op het project zetten en dan hadden ze niet veel keus meer dan toch Pieter te sturen.
Dus vanaf half april mogen we naar zuid Frankrijk, joepie! Het project duurt maar tot half augustus maar op zich komt dat mooi uit, Renee start in September met school en ik ga dan terug werken.
We gaan naar het stadje Pau, aan de voet van de Pyreneeën. Aangezien we tijdens de zomermaanden in Frankrijk zitten, niet ver van huis, verwachten we wel af en toe wat bezoek. Dus we zullen zeker een logeerkamer voorzien en iedereen is natuurlijk welkom.
Maar eerlijk gezegd ga ik het hier toch missen, ik had toch nog graag een jaartje langer in Panama gezeten. Door de zwangerschap en bevalling hebben we niet veel kansen gehad om wat van Panama te zien. En aangezien we eind februari hier weg zijn, is er dus niet veel kans meer om echt te gaan rondtrekken. Twee weken geleden zijn we een weekendje naar de bergen geweest en volgende week gaan we voor een paar dagen naar de zee. De Caraïbische kust zal er niet meer inzitten, daar heb je minstens een week voor nodig aangezien je met het vliegtuig moet gaan.
Met ons Kasper gaat alles goed. Deze week wordt hij al drie maand, tijd vliegt echt bij een tweede kleintje! Het is een vrolijk ventje, lacht makkelijk (toch naar zijn mama) en slaapt ook heel flink. Net als zijn zus slaapt hij met twee maand al 11 uur op een nacht door. Wat het geheim hier voor is? Ik denk dat het in de genen zit, sorry, geen speciale trucs.
Renee is echt heel tevreden met haar broer, ze doet er alles voor en kan maar niet stoppen met hem te knuffelen en te kussen. Ze gedraagt zich als een echt moederke. Dit weekend had ze 's morgens zijn muggennet van zijn bed opzij getrokken, had zijn slaapzak losgeritst en was begonnen om hem uit te doen. Hij moest opstaan vond ze. En ondertussen laat die kleine man dat allemaal gewillig doen. Echt een koddig duo.
Met de poezen gaat het ook goed. Ze hebben ondertussen wel ieder een confrontatie gehad het de dieren uit de jungle.
Vijf dagen voor we gingen vertrekken in november (toen hij nog mee moest) speelt Tuur het klaar om gebeten te worden door een rode koraalslang. Het was een kleintje maar het zijn zeer giftige slangen waar geen tegengif voor bestaat. We waren er echt van overtuigd dat hij zou sterven en dat ook de dierenarts niets voor hem meer kon doen. Hij ging in een razendsnel tempo achteruit en aangezien het zondag was zouden we toch niet op tijd bij de dierenarts geraken. Wonderwel heeft hij het overleeft tot maandagmorgen en ben ik met hem dan toch naar de dierenarts gereden. hij heeft daar twee dagen op het randje van de dood gezweefd maar is er dan toch doorgeraakt. En na een dikke twee weken was hij eindelijk terug de oude. Onze vakantie naar België was wel net begonnen maar ons buurmeisje heeft hem die periode nog goed verzorgd.
Toen we terug kwamen uit verlof had ons Febbe een maar wondjes: op haar kin, boven haar oog en op haar rug. We wisten niet goed wat het was, misschien had ze gevochten of een insektebeet opgelopen? Ik heb het een week zo goed mogelijk proberen te verzorgen maar het werd alleen maar erger. Mijn vermoede was dat ze met een parasiet zat, dus toch maar langs de dierenarts om te laten controleren. En ja hoor, mevrouw zat met wormen. Blijkbaar wel veelvoorkomend. Een soort vlieg die in de jungle leeft, hij legt zijn eitjes in de buik van een andere vlieg en als die dan larven worden, worden ze doorgeven op andere dieren (of zelfs mensen). Die kruipen onder de huid, zetten zich vast en worden best wel groot. De dierenarts heeft er één uit haar kin gehaald en één uit de rug. Die van haar oog kreeg ze niet te pakken. Febbe werd terug naar huis gestuurd met antibiotica. Gelukkig als verpleegster ben ik niet vies van deze dingen en haar wonden en nadat de zwelling wat was weggetrokken heb ik de worm uit haar oog gekregen en nog twee uit haar rug. gelukkig waren ze wel al allemaal dood. Op de foto ziet ons meisje er niet uit maar ondertussen zijn de wonden mooi genezen en moet alleen haar haar nog wat teruggroeien.
De natuur is hier prachtig maar heeft ook zo zijn nadelen. Zolang mijn twee poezen hier gelukkig zijn neem ik dat er ook wel graag bij.
Zo, nu zijn jullie terug wat mee met het wel en wee van onze familie hier in het buitenland. Volgende week nog een paar dagen vakantie aan zee en dan begint het inpakken. Er komen weer drukke maanden aan maar ik ga zeker mijn best doen om jullie regelmatig op de hoogte te houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten