Renee gaat naar school

Vandaag is Renee ingeschreven in de 'pre-school' Albrook kids en baby's.
Het is een beetje zoals een kinderopvang bij ons maar dan tot vier jaar. Meestal zijn er drie groepen: tot 2 jaar, 3 jaar en 4 jaar. En elk klasje heeft ook zo zijn lessen zoals knutselen, dans, zang, Engels, ...
Het stelt niet heel veel voor en het zal voor Renee vooral goed zijn om wat onder andere kindjes te komen. Wat sociale vaardigheden bijleren, energie kwijtraken en terug wat ademruimte voor de mama :-) Ze zal hier ook sneller Spaans leren dan een andere taal, en wie weet leer ik nog wel wat van haar.

Ze gaat vier dagen in de week gaan tot 3 uur. Op woensdag blijft ze thuis en dan kunnen we nog altijd naar de speelclub van de Panama mama's gaan. Andere kindjes en wat sociaal contact voor de mama.
We zijn deze woensdag voor de eerste keer geweest en het viel heel goed mee. Renee die normaal zo luidruchtig is was nu vrij stil en rustig. Maar ze heeft zich wel goed geamuseerd hoor.
Er waren een stuk of 8 mama's waaronder twee Nederlandse (leuk om in onze eigen taal te kunnen praten) en een Amerikaanse die ook net nieuw was. Zij is met een Panamees getrouwd en heeft wel haar familie hier, maar voor de rest is het ook nieuw voor haar. Ze heeft een zoontje van 2 jaar en eentje onderweg. Het grappige is dat we maar een week schelen. Misschien gaan we samen Spaanse les volgen.
Ik zou graag aansluiten bij de lessen die starten op 10 juni. Het is twee dagen in de week, 3 uur per dag. Dus dat is best ne boterham he. Maar ik kijk er wel naar uit, terug eens wat volwassenere dingen doen zonder een kind aan mijn been. Volgende week ga ik mij inschrijven en daarna wil ik ook terug een fitness zoeken om weer te gaan lopen. Het zal van korte duur zijn maar dat is niets, hier vlakbij is een openluchtzwembad en dan ga ik wel weer terug zwemmen.

Voor de rest zit onze eerste periode erop. Pieter is gisterenavond thuis gekomen vanuit de jungle. Hij is er tien dagen geweest en vandaag moest hij een dag naar het hoofdkantoor. Morgen start ons weekend, ik, en vooral Renee, kijk er al naar uit. Het zal zeker een druk weekend worden dat veel te snel om is want er staat weeral veel om de agenda. Zaterdag mogen we naar een verjaardagsfeestje van de dochter van Heleen, Maureen word 7 jaar. Ze heeft een jonger zusje, Flore, van 2 jaar en daarom mag Renee ook komen spelen. Flore gaat ook naar Albrook kids maar zit wel al in een klasje hoger. Renee en Flore kunnen het wel goed met elkaar vinden en zijn schattig om samen bezig te zien.

Ondertussen zijn ook alle dozen uitgepakt en opgeruimd en is het hier en daar nog een paar kleine details voor we helemaal geïnstalleerd zijn (zoals schilderij ophangen).

De eerste week in Panama

We zijn ondertussen al een goede week in Panama en er is zeker al veel gebeurd. Dus zoals beloofd ging ik jullie op de hoogte houden.

Vorige week maandag zijn we, na een vermoeiende vlucht, goed aangekomen in Panama. Dit keer ging het heel vlot met de papieren van de poezen en we stonden sneller buiten dan verwacht.
We reden naar het huis waar ondertussen al onze spullen waren aangekomen. Alles stond nog wel in dozen, maar de meubelen stonden al wel in elkaar. Pieter zou pas de maandag erop naar de werf vertrekken.
Dinsdag was uitpak dag en kwamen ze internet en televisie installeren. Normaal werden er ook nog wat  toestellen geleverd via het werk maar die kwamen jammer genoeg niet opdagen.
Ook de volgende dag was wat van hetzelfde, uitpakken en weer geen mannen met toestellen te zien. Er zat een droogkast en een stofzuiger bij dus had die toch graag zo snel mogelijk. In de middag even langs de bureau van Pieter om onze huurauto op te halen en de dag was weer snel om.

Donderdag moesten we dringend naar de winkel voor eten, dat was ook weer een avontuur op zich. Weinig parking, chaotische winkel en zoeken naar wat bruikbare spullen. Hier is het de gewoonte dat iemand jou winkelwaren inpakt in tientallen plastiek zakjes, en ze keken maar raar toen ik vroeg om het in herbruikbare tassen in te pakken. En daarna brengen ze het tot bij je auto. Het zal even duren eer ik hier aan gewend ben, doe het soms liever zelf en voelt zo decadent aan. Ik hoop dat ik ze dan ook genoeg tip hiervoor, ze klagen toch niet.
Normaal moesten we ook voor ons visum gaan, maar dat was een week uitgesteld.

Vrijdag kon ik het vuile huis niet meer aanzien en dan maar met een borstel het huis uitgekeerd en gekuist. In de late middag kwamen die mannen dan eindelijk aan met de spullen, net te laat met de stofzuiger. Renee heeft die dag heel goed geholpen door met een vod rond te lopen en vooral alles goed nat te maken.

Zaterdag moest Pieter een halve dag werken. En omdat we hier alleen maar toast brood vinden besloot ik om een brood te bakken. Jammer genoeg heb ik hier in mijn keuken een grote gasoven staan waar ik geen ervaring mee heb. Het brood was dan ook redelijk zwart onderaan maar voor de rest wel goed. Dat wordt wat experimenteren om daar mee overweg te kunnen.

In de namiddag zijn we naar het winkelcentrum gereden voor de rest van onze elektro te zoeken. En zoeken moesten we echt wel. Een grote elektro zaak zoals wij die kennen hebben ze hier niet. Huishoudtoestellen stellen niet veel voor, weinig keuze en slechte kwaliteit.
Het winkelcentrum was heel groot en erg druk, daar kom ik met Renee zeker nog eens terug om rustig te verkennen.

Zondag kregen we bezoek. In de ochtend kwamen Kurt en Tinneke langs met hun kinderen Maud en Ot (ze zijn een pak ouder dan Renee). Pieter kent hen nog van in Roemenië, voor mij was het de eerste keer. Heel vriendelijke mensen die ons al veel handige info konden geven. Zij wonen ondertussen al drie jaar in Panama.
In de namiddag kregen we bezoek van Koen en Heleen met hun drie dochters. De jongste is een goed jaar ouder als Renee, dus die konden het wel goed vinden. Zij zitten al heel lang in deze Centaal Amerikaanse streken maar wonen sinds een maand nog maar terug in Panama city. Ook Heleen kon me veel info geven.
Het was een drukke maar gezellige dag en ik vond het heel leuk om al eens wat mensen te leren kennen.

Maandag morgen, heel vroeg, vertrok Pieter. Mijn dag was ook weer goed gevuld met winkelen, mailtjes sturen en afspraken maken en in de namiddag naar het winkelcentrum om mijn gsm te upgraden en nog wat spullen zoeken dat zaterdag niet gelukt was.

Dinsdagmorgen had ik met Heleen afgesproken. Ik ging mee naar de dagopvang van haar dochtertje om wat info te vragen. Aangezien ik nog geen Spaans spreek tolkte Heleen voor mij. Het zag er allemaal heel goed uit en er was zelfs nog plaats.
Vervolgens zijn we eventjes bij Heleen op bezoek geweest en daarna naar de lokale markt getrokken die daar vlakbij was. Het was echt wel de moeite, een heel groot terrein, deels overdekt, waar je bijna verloren loopt. Enorme hoeveelheden groenten, vanalles wat. De mensen waren heel vriendelijk en het was echt spotgoedkoop. Ze zagen al wel van veraf dat we buitenlanders waren, ik denk niet dat er normaal iemand met een buggy rondloopt :-) We hebben veel gekocht en alleen bij het laatste kraam voor onze mango's hebben ze ons in zak gezet. Maar goed, daar zien ze me dan ook niet meer terug he.
In de namiddag kreeg ik bezoek van de huisbaas met zijn gezin. Er waren een paar problemen in huis en hij kwam een kijkje nemen. De volgende dag zou hij terug komen met wat werkmannen om alles te repareren.

Woensdag heb ik een hele morgen aan het wachten geweest en pas na de middag kwamen ze er eindelijk door. Ze hebben wel heel goed werk geleverd en waren heel vriendelijk. En er werd me nog maar eens op het hart gedrukt dat ik moest bellen als er ook maar iets was, ik heb het hele gezin hun gsm nummer gekregen zodat ik zeker iemand kan bereiken.
Om vier uur had ik met Tinneke afgesproken om nog twee kinderopvangs te gaan bekijken. Eentje was vlakbij en de andere heel goedkoop. zag er ook heel goed uit maar ik denk dat ik toch voor de eerste ga kiezen, waar Flore ook gaat.

Vandaag, donderdag, ben ik naar een andere supermarkt in het centrum gereden. Het is hier heel druk en chaotisch op de weg, was dus wel de moeite. Een echte doolhof van straten en bruggen, maar ik heb het wel goed gevonden.
In de namiddag zijn we de buurt hier wat meer gaan verkennen. Op vijf minuten rijden is er een klein maar nieuw plaza waar er allerlei winkeltjes opengaan en eetstandjes. We hebben er een lekker yoghurt ijsje gegeten en daarna zijn we naar de speeltuin geweest. Om vijf uur moesten we bij de dokter zijn want Renee moest een attest van gezondheid hebben voor de kinderopvang. Jammer genoeg moest er bloed getrokken worden en omdat het snel laat was en als troost zijn we maar een pizza gaan eten in één van de standjes. Echt feest voor Renee.

Morgen staat er ook weer veel op de agenda, vooral veel kleine prul dingen die gedaan moeten worden. Om vijf uur zijn we wel bij Tinneke uitgenodigd voor happy Friday. Gewoon met wat vrouwen en kids samen komen om de week af te sluiten, ik kijk er al naar uit.

Voor de rest zitten we hier heel goed. Het reservaat grenst aan onze tuin en dat brengt veel speciale beestjes met zich mee. Gelukkig nog niets echt gevaarlijks tegen gekomen.

De poezen hebben het ook erg naar hun zin en zijn zelfs al tot buiten geraakt. Tuur had vandaag zijn eerste vogel gevangen.
Het is hier heel warm maar het regent ook elke dag, en veel meer dan in België. Deze week is er op 1 dag, 1/3 van de jaarlijkse regen in België gevallen, om maar een idee te geven.

Eerste ervaring met Panama

Zondag 28 april was het dan zover, we zouden met z'n allen naar Panama trekken. Goed geladen en, volgens ons toch, goed voorbereid trokken we naar Schiphol om daar het vliegtuig naar Panama te nemen.
Op Schiphol was het erg druk, blijkbaar was in Nederland de vakantie juist begonnen en veel Nederlanders trokken naar de zon. Lang aanschuiven en toen we aan de beurt waren hadden we een overijverige medewerkster. Pieter had een ticket geboekt met zijn zeemansboekje maar blijkbaar ontbraken er een paar stempels en werd het niet geldig bevonden. Ticket was dus ook niet geldig en om te willen vliegen moest er een nieuw ticket geboekt worden. Probeer op een zondag maar eens een reisdienst te pakken te krijgen 2 uur voor je vertrek. Het is ons toch gelukt  en er werd een nieuw ticket geboekt, nog effe lopen en we hadden net op tijd ons vliegtuig. (Later bleek dat ze toch Pieter zijn zeemansticket hadden gebruikt i.p.v. het nieuwe ticket)

Daar gingen we dan voor een tocht van 11uur boven de oceaan. Het was een vermoeiende vlucht maar hij verliep wel heel vlot.
Ginder aangekomen werden we weer uitbundig gecontroleerd en gescand en bij de uitgang stond iemand ons op te wachten om te poezen over te nemen. Zij moesten op de luchthaven blijven tot de volgende dag om door een dierenarts gecontroleerd te worden voor ze het land in mochten. Dit wisten we op voorhand, geen probleem.

Zonder poezen reden we naar het appartement dat tijdelijk voor ons beschikbaar was. Renee werd in haar bedje gestoken en niet veel later gingen ook wij slapen. Door het 7 uur verschil met België was ik al om half drie terug klaar wakker. Ook Renee liet zich om drie uur horen. Even met haar bezig geweest, wat gedronken en daarna toch maar terug het bedje in. Om 6 uur zijn we met z'n allen klaarwakker opgestaan. Ontbijten deden we op het terras met zich op zee en een zonsopgang.

Om negen uur werden we bij het huis verwacht voor een inspectie en kregen we ook al de sleutels. Zag er allemaal prima uit en nu nog wachten op onze meubelen, die gingen later dezelfde week komen.
's middags mochten we dan de poezen gaan halen. Het was die maandag een feestdag in Panama dus er was maar voor een paar uur een dierenarts aanwezig. Er mocht maar 1 persoon met een speciaal pasje naar binnen dus gingen Renee en ik in de aankomst hal wachten tot ze terug waren.
Na 2 uur besefte we toch dat er iets niet klopte, ik zag Pieter met een paar man van de security passeren en het enige dat hij kon zeggen was dat er problemen waren.
Na nog een uur kwam iemand me vertellen dat Pieter terug op het vliegtuig naar Amsterdam werd gezet met de poezen, wat was er toch aan de hand???
Het bleek dat de poezen hun papieren niet in orde waren, er stonden niet genoeg stempels op en de procedure is dan dat de poezen het land worden uitgezet. Het baasje wordt hierbij verplicht mee het land uitgewezen. Gelukkig kregen we nog een dag uitstel en omdat Pieter moest werken zat er niets anders op dat ik met Renee mee terug vloog. We hebben nog op allerlei manieren naar een andere oplossing aan het zoeken geweest maar kregen deze niet. Waarom we die papieren niet bij het consulaat in orde mochten brengen snappen we nog altijd niet.
Serieus aangeslagen kwamen we na twee dagen terug aan in België. En dan begon de zoektocht naar de juiste papieren en stempels. De vraag was dan; krijgen we het in orde of moeten we een nieuwe thuis zoeken voor de poezen.

Vanuit Panama had ik een blad papier meegekregen waarop, nogal onduidelijk, stond wat we moesten doen om Panama terug binnen te komen met de poezen. Je moest een certificaat hebben van de dienst volksgezondheid waarop een officiele dierenarts bevestigd wat mijn dierenarts zegt: de poezen zijn gevaccineerd en gezond op te reizen. Dan moet je met die documenten naar het consulaat van Panama voor een apostille. Als laatste moest ik dan een aanvraag doen voor ‘home quarantine’ via een document dat op een meegegeven site te vinden was.

Uit de ervaring vanop de luchthaven had ik al geleerd dat dit misschien wel eens niet voldoende zou zijn. Samen met de dierenarts ben ik op de aangeven site gaan kijken voor meer info, maar daar was niets op te vinden. Evenmin de documenten voor ‘home quarantine’.

Aangezien we geen standaard documenten konden vinden heeft mijn dierenarts zelf een blad opgesteld waarop ze nog eens bevestigd dat de dieren gevaccineerd zijn, gezond zijn om te reizen en alle andere info dat we dachten dat ze graag wilden horen.

Gelukkig heb ik ook nog een schoonvader die ondertussen mee aan het zoeken was naar info over het reizen met dieren naar centraal Amerika. Uiteindelijk hebben we standaard formulieren gevonden voor het transporteren van huisdieren naar Brazilië. Deze zouden ook geldig zijn voor Panama. De formulieren waren opgesteld in drie talen: Nederlands, Frans en Engels. Engels zou geen probleem zijn, deze aanvaarden ze zonder problemen, zeiden ze. Maar aangezien ze het poezenpaspoort, dat in het Engels was, al niet begrepen wil ik dat risico niet nemen en zorg ik voor een Spaanse vertaling. Ik heb de documenten nagemaakt met een Spaanse vertaling ertussen en zaterdagmorgen ging ik terug naar de dierenarts met de poezen. Ze werden gerevaccineerd voor Rabiës, er werd bloed getrokken om nog eens aan te tonen dat ze gevaccineerd zijn voor Rabiës en alle papieren werden nog eens officieel ingevuld. Daarna moest ik nog zelf de bloedstalen naar Ukkel brengen om nog tegen het einde van de week een resultaat te hebben.

Maandag morgen ging ik dan met de papieren naar de dierenarts van de FAVV. De papieren werden grondig gecontroleerd, een paar kleine opmerkingen die ik nog door de dierenarts moest laten rechtzetten, daarna heel veel stempels om te papieren officieel te maken. Snel naar het station richting Lier voor de aanpassingen van de dierenarts en daarna naar Brussel voor apostilles van buitenlandse zaken. Een drukke reisdag maar het was wel vlot verlopen.

Dinsdag morgen had ik een afspraak op het consulaat van Panama, gelukkig was deze in Antwerpen gelegen. De man van het consulaat was heel vriendelijk en vond het zelf zeer lastig wat er ons overkomen was. Hij garandeerde me dat hij alles zou doen om die papieren in orde te brengen. Twee uur zijn we aan het uitzoeken geweest welke stempels en zegels waar moest en waar ik nog de laatste documenten vond die ik nodig had. Uiteindelijk zijn mijn papieren voorzien van dubbel apostilles (buitenlandse zaken en consulaat Panama), zien ze blauw van de stempels en zijn de laatste documenten gevonden en ingevuld. Alles werd in gescand en doorgemaild naar de dienst volksgezondheid in Panama zelf met de vraag of dit nu voldoende was. Na twee dagen kregen we antwoord, de papieren zijn in orde en werden doorgestuurd naar hun dienst op de luchthaven. Niets houd ons nu nog tegen om die poezen mee te nemen naar Panama maar eerlijk gezegd ben ik toch nog wel bang en twijfel ik soms nog wel een beetje om door te zetten. Maar na alle moeite, werk en tranen die er zijn ingekropen denk ik wel dat we gewoon gaan doorzetten.

Ik wil toch nog wel afsluiten met een welgemeend bedankwoordje:

Eerst en vooral voor de familie voor de opvang van Renee en al dat rondrijden dat jullie voor mij hebben gedaan.

Aan mijn schoonvader die zo’n grote hulp was bij het zoeken naar de juiste info en documenten en waar ik altijd terecht kan met mijn vragen.

Aan mijn dierenarts die meer daar haar schouders er heeft ondergezet en letterlijk sprong voor mij om alles mee rond te krijgen.

Aan de vriendelijke man van het consulaat die me goed heeft geholpen en me gerustgesteld heeft dat we het allemaal in orde zouden krijgen.

Maandag 13 mei vertrekken we terug, duim voor ons dat we dit keer met z’n ALLEN onze eindbestemming halen.

Gezinsuitbreiding

We zijn heel blij nu we aan iedereen kunnen vertellen dat er nog een kleintje onderweg is. Dit keer gaan we voor een Panameesje. Ons klein Fredje word verwacht voor 1 november.

Ook Renee kijkt er erg naar uit om grote zus te worden. Ze zal nog niet echt begrijpen dat er een babytje in mama's buik zit maar ze is dol om haar neefje Milo te voederen of te wassen. En haar babypop geeft ze het flesje of het tutje.

We zullen jammer genoeg niet meer naar België komen tot na de bevalling. Ik zal iedere maand een foto van mijn buik op onze blog zetten en natuurlijk ook de echo's, zo kan iedereen die wil de zwangerschap toch nog een beetje volgen.

En als alles volgens planning verloopt hoop ik iedereen in december/januari te zien op de babyborrel van onze kleine Fred.