Zoals ik in mijn vorig bericht had gezegd hoopte ik nu het blijde nieuws van onze nieuwe spruit te kunnen verkondigen. Niets is anders waar, de dag na de vorige post is er vanalles in een sneltempo beginnen veranderen. We zullen beginnen met de zwangerschap.
De dag na de vorige post dus kreeg ik plots hevige contracties tijdens de nacht. Geen oefencontracties, aangezien dit nr. 2 is ken ik wel het verschil. Die maandag zijn we dus langs de gynaecoloog geweest en inderdaad, mijn lichaam was zich aan het klaarmaken voor een bevalling, 5 weken te vroeg. Veel te vroeg dus en daarom moest ik direct met platte rust naar huis en mocht ik echt niets meer doen. Als de baby die week geboren werd moesten we naar het ziekenhuis, vanaf 36 weken mocht het een thuisbevalling zijn. Maar liefst natuurlijk uitstellen tot 37 weken, wanneer hij volledig volgroeid was. En net zoals bij Renee even een kleine paniek, er moest nog zoveel gebeuren waarvoor ik dacht tijd te hebben. De kamer was nog niet in orde, de box stond nog niet in elkaar, de kleertjes waren nog niet gewassen, … Er moest dus vanalles geregeld worden. Te beginnen met Renee tot 5 uur naar school laten gaan zodat ik zoveel mogelijk rust had thuis. Echt hartverscheurend en pijnlijk om haar zo lang in school te moeten laten terwijl ik gewoon thuis was. De eerste week vond ze dat echt niet leuk, gelukkig was ze het bij de tweede week toch al wat meer gewoon.
Ook moest er nog opvang geregeld worden voor Renee, zeker nu de kans bestond dat ik naar het ziekenhuis moest. Gelukkig hebben wij fantastische buren (de dochter babysit soms ook op Renee) en ze wilde maar al te graag Renee opvangen als dat nodig was.
Pieter heeft zich die week thuis extra ingezet met koken en wat kleine huishoudelijke klusjes. En de kuisvrouw van de buren wou wel een dagje hier komen poetsen.
Ik moest die week dus niet meer doen dan Renee 's morgens gaan afzetten en 's avonds terug oppikken. En gelukkig maar want die eerste paar dagen was zelfs die autorit genoeg om contracties op te wekken. Tegen het tweede deel van de week ging het terug veel beter en tijdens het weekend leek het volledig over te zijn. Ik verveelde me ondertussen veel te hard en begon terug kleine dingen zelf te doen, zonder problemen.
En een dikke week later was ik terug alles zelf aan het doen zoals mijn huishouden en naar de Spaanse les gaan.
We hebben nog een paar keer vals alarm gehad, contracties die na een paar uur weer stilvielen, maar het lijkt alsof de kleine van gedacht is veranderd en er nu niet meer uit wil komen. Vorige week zijn we nog eens op controle geweest, de baby is sterk en gezond en ligt perfect in positie. Mijn lichaam is ook volledig klaar voor een bevalling (opening en al) maar er gebeurt niets. Ondertussen zijn we al bijna 39 weken ver en vrees ik dat die zelfs wel eens overtijd wil gaan. Hopelijk niet want dat zou met de huidige situatie nu ook weer niet goed uit komen (later meer over).
Hij is duidelijk goed aan het groeien en bijkomen, mijn buik staat tegenwoordig goed gespannen en de druk op mijn bekken en onderrug is ook niet echt aangenaam. De laatste loodjes zeker? We blijven het rustig aan doen en al deze vrijde tijd vul ik op met wat creatief haakwerk, check de pagina van eigen creaties op deze blog voor de resultaten.
Dit is wel jammer genoeg niet onze grootste kopzorg geweest. Van Pieter zijn werk hebben we ook wat slecht nieuws gekregen. De klant heeft het contract met Jan De Nul vroegtijdig gestopt. Eind oktober moesten ze stoppen met werken en tegen het einde van het jaar moeten ze de site volledig verlaten hebben (Al die grote machines ontruimen vraagt wat tijd). In december hebben we vakantie en we komen dus niet meer terug naar Panama. Oké, wat gaat er dan met ons gebeuren? Ander project zou je denken? Maar er lijken geen andere buitenlandse projecten te zijn op de moment (crisis). De kans is dus groot dat we terug naar België gaan en dit heeft wel grote gevolgen. Terug in België wil zeggen terug een Belgische pree, dus ik moet ook terug gaan werken. En dan gaat de bal aan het rollen, opvang voor de kinderen, terug al die papieren in orde krijgen, wanneer moet ik terug gaan werken en waar kom ik juist terecht? We hadden net ons huis verkocht en een klein (vakantie) appartement gekocht, nu moeten we dus met z'n allen nogal opeengepakt gaan wonen. Auto's aankopen, geen van beide woont dicht genoeg bij z'n werk. En nog veel meer kopzorgen.
Het ergste van al is dat we niets zeker weten, er wordt nog gesproken en onderhandeld over een paar mogelijkheden (niets is echt veelbelovend) maar zolang er geen duidelijkheid is kunnen we ook niets deftig beginnen regelen en afspreken. Het enige dat vast staat is dat we begin december weg moeten uit Panama. Heel leuke timing met de baby (zijn papieren in orde brengen vraagt ook tijd) en net voor die drukke feestdagen.
We hebben ondertussen al zoveel scenario's besproken maar geen enkele is wat we echt willen, we willen in het buitenland blijven werken, zeker tot de kinderen schoolrijp zijn. En ja, we waren nog niet van plan om te stoppen na 2.
Veel meer kan ik hierover op de moment niet zeggen, als-als scenario's uit de doeken doen heeft geen nut en werkt alleen maar verwarrend. Het enige dat we op de moment kunnen doen is onze vingers kruisen en afwachten dat er toch nog wat goed nieuws komt. Of toch iets zo gunstig mogelijk.
En ook is het wachten op de baby, zolang die niet geboren is kunnen we ook geen verhuis plannen want we weten niet wanneer we zijn papieren in orde krijgen. De bedoeling is wel dat van zodra dit in orde is ik de verhuis zo snel mogelijk regel en waarschijnlijk al naar België kom, Pieter zal dan hier blijven tot ongeveer half december. Zo kunnen ik en de kinderen al wat aanpassen aan het grote uur verschil en misschien al wat papierwerk in orde krijgen.
Familie zal nauw op de hoogte gehouden worden en hopelijk jullie via deze blog ook. Maar van zodra de baby geboren is zal hier wel een extra drukke periode aanbreken (nieuwe baby, papieren voor paspoort in orde brengen, verhuis regelen, papieren van de poezen, …)
één leuk vooruitzicht, volgende week vrijdag verwachten we bezoek van moeke, vake en tante Tinne. Daar kijken we echt naar uit! En natuurlijk ook naar de komst van de nieuwe baby. Kan elk moment zijn en kan nog twee weken duren, al dat wachten is ook wel vermoeiend.
woensdag 30 oktober 2013
zondag 6 oktober 2013
September en 8 maanden zwanger
Het is weer al even geleden dat ik nog wat geschreven had, maar eigenlijk is er gewoon niet zo veel gebeurd, toch niets om over te vertellen.
We zijn wat aan het uitbollen, het wat rustiger aan aan het doen voor de kleine komt, want dat gaat niet lang meer duren.
In September is er niet zoveel gebeurd, en eigenlijk ook weer wel. Renee snapt misschien niet zo goed wat er in mama's buik gebeurd, maar ze voelt wel aan dat er dingen gaan veranderen. Plots wou ze niet meer gaan slapen, werd bang en hysterisch en kwam er op de onmogelijkste uren van de nacht uit. Iets dat wij niet gewoon zijn aangezien zij altijd een fantastische slaapster is geweest. Ze was tijdens de dag moe, slecht gezind en agressief naar mij toe. Het heeft een paar weken geduurd en het was een hele zoektocht hoe we hier mee moesten omgaan (ze geeft niet rap toe). Maar sinds deze week zijn we er eindelijk terug wat door. Ze slaapt ondertussen terug in haar eigen bedje (heeft een tijdje in haar reisbedje gelegen) en we zien en horen haar pas tegen 6 uur 's morgens. De meeste kindjes hebben dit soort gedrag net na de geboorte, dus ik hoop dat Renee het nu heeft gehad en het dus niet meer gaat krijgen. Het was best wel een vermoeiende periode en slapeloze nachten staan me binnen een maand weeral op te wachten.
Voor de rest doet Renee het wel goed. Ze is weer flink gegroeid, leert elke dag wel iets nieuws bij op school en is een echt meisje dat dol is op juwelen, zingen, dansen, ...
En terwijl ik dit bericht schrijf word er in onze keuken wafels gebakken door papa en Renee. Renee komt altijd graag helpen in de keuken maar haar favoriete bezigheid is toch het proeven.
We zijn wat aan het uitbollen, het wat rustiger aan aan het doen voor de kleine komt, want dat gaat niet lang meer duren.
In September is er niet zoveel gebeurd, en eigenlijk ook weer wel. Renee snapt misschien niet zo goed wat er in mama's buik gebeurd, maar ze voelt wel aan dat er dingen gaan veranderen. Plots wou ze niet meer gaan slapen, werd bang en hysterisch en kwam er op de onmogelijkste uren van de nacht uit. Iets dat wij niet gewoon zijn aangezien zij altijd een fantastische slaapster is geweest. Ze was tijdens de dag moe, slecht gezind en agressief naar mij toe. Het heeft een paar weken geduurd en het was een hele zoektocht hoe we hier mee moesten omgaan (ze geeft niet rap toe). Maar sinds deze week zijn we er eindelijk terug wat door. Ze slaapt ondertussen terug in haar eigen bedje (heeft een tijdje in haar reisbedje gelegen) en we zien en horen haar pas tegen 6 uur 's morgens. De meeste kindjes hebben dit soort gedrag net na de geboorte, dus ik hoop dat Renee het nu heeft gehad en het dus niet meer gaat krijgen. Het was best wel een vermoeiende periode en slapeloze nachten staan me binnen een maand weeral op te wachten.
Voor de rest doet Renee het wel goed. Ze is weer flink gegroeid, leert elke dag wel iets nieuws bij op school en is een echt meisje dat dol is op juwelen, zingen, dansen, ...
Sinds deze maand gaat ze 5 dagen naar school maar dat vind ze helemaal niet erg. Deze maand hadden we ook een schema gekregen wat ze allemaal gaan doen op school. Er wordt een keer gekookt (ze gaan smoothies maken), ze gaan naar het theater, ze hebben een internationale dag waarbij ze in klederdracht van haar land moet komen (?) en een gerecht van haar land moet meenemen, en op het einde van de maand is het halloween dus mogen we ons verkleden.
Die extra dag kan ik ook heel goed gebruiken voor de laatste voorbereidingen voor de komst van spruit nr 2. Er moet nog vanalles gebeuren en in principe heb ik nog een 5-tal weken de tijd hiervoor maar mijn gevoel zegt me dat dit aantal niet gaat uitkomen.
Vrijdag hadden we nog eens een afspraak bij de gynaecoloog. Effe controle dat alles goed was en daar werd eigenlijk bevestigd wat ik al zelf vermoede. De kleine lag mooi met het hoofdje naar beneden en is ook al ingedaald. Iets dat meestal niet op voorhand gebeurd bij een tweede zwangerschap maar ik heb het vermoeden dat ook deze een snelle word. Sinds 2 weken zijn de eerste tekenen begonnen die vooraf gaan aan de bevalling. Meestal starten die ongeveer een maand op voorhand, bij mij dus al wat vroeger, net zoals bij Renee. Natuurlijk kan je dit nooit op voorhand voorspellen, het is gewoon wachten tot die wil komen. Maar we gaan ons toch voorbereiden op een vroegere bevalling dan uitgerekend. Ook onze dr. wil hierop voorbereid zijn. En hoewel ik ook wel graag in het water zou bevallen ga ik me hier niet teveel op instellen. De kans is groot dat die kleine niet gaat wachten tot het zwembadje geïnstalleerd is :-)
Voor de rest was alles heel goed, het hartje kloptje mooi en duidelijk, en hij heeft een normale grootte.
Over twee weken zien we de gynae terug, dan komt hij hier thuis om te zien hoe we wonen, hoe hij moet rijden, etc. Hij was liever al volgend weekend langs gekomen maar Pieter gaat nog een laatste keer naar de site en zal niet thuis zijn. Deze laatste weken gaan dus echt wel snel gaan en er is nog zoveel te doen dat de volgende keer je van me hoort we waarschijnlijk een telg rijker zullen zijn...
Als laatste wil ik nog wat delen over het leven hier ten huize Frederickx in Panama. Gisteren kregen we nog eens bezoek van een groepje gato solo's. We zijn ze wel al gewoon maar het is toch best indrukwekkend als je tuin ervan krioelt.
http://www.youtube.com/watch?v=cW5lTNrajAs
zaterdag 7 september 2013
7 maanden zwanger
Gisteren werden we nog eens voor een controle bij de gynaecoloog verwacht. En zoals beloofd werd er ook een echo afgenomen. Vooral om wat metingen te doen in verband met de groei van de baby.
Dat het een bewegelijk ventje was had ik al verteld. En de laatste week werd er veel in mijn ribben geschopt en had ik druk op mijn bekken. Er was dus al wel het vermoeden dat hij al in positie lag, met het hoofd omlaag.
En inderdaad dit werd bevestigd met de echo. Jammer genoeg had die kleine Fred er niet veel zin in en bij het voelen van de koude gel draaide hij zich spontaan om, met de rug naar ons.
Tijdens de echo bleef hij maar wegkruipen van de Dr. en werkte tegen zoveel hij kon. Het was dus niet makkelijk om alle metingen gedaan te krijgen. Veel hebben we van hem dus ook niet gezien, buiten zijn rug dan, maar de meeste metingen zijn dan toch gelukt.
Alles is goed in orde, hartje klopt goed, longen functioneren al, bewegingen zijn zeker goed, normale groei, normale grootte. Verwachtingen blijven zoals vorige keer was gezegd, zelfde afmetingen bij de geboorte zoals Renee, misschien een klein beetje groter aangezien het een jongen is.
Toch maar even afwachten, ik zou er niet van verschieten als die beslist in de laatste maand effe een groeischeut te krijgen. Maar ook al wordt die misschien een iets kleinere baby, we weten allemaal dat hij het binnen de maand zal inlopen net zoals Renee :-)
Er werd nog een belangrijke materie besproken met de Dr. in verband met de bevalling. We zouden heel graag voor de thuisbevalling gaan maar blijkbaar durft het papierwerk dat hierbij komt kijken, nogal aan de lastige kant zijn. Daar hebben we niet veel zin in en het er ook niet voor over.
Maar blijkbaar valt het al bij al wel mee. Een klein jaar geleden heeft een koppel proberen te foeteren met de procedure. Het was een Panamees/Australisch koppel en blijkbaar had hij een zwaar strafblad in Australië en werd nog gezocht voor een paar feiten. Om bepaalde instanties te vermijden hadden ze dus valse verklaringen afgelegd en dit was aan het licht gekomen. Panama is al heel voorzichtig om te voorkomen dat er valse geboorte aangiften worden gedaan (illegale adopties) en na deze zaak werd het dus heel omslachtig om een geboorte certificaat te pakken te krijgen als het kind niet in het ziekenhuis geboren was. De Dr. heeft ons verzekerd dat die storm ondertussen terug bekoeld is en dat het normaal twee tot drie weken in beslag neemt om dit document in orde te krijgen, zonder al te veel speciaal papierwerk. Hij zij zelfs dat hij er mee voor wil zorgen en dat we het dossier nu al kunnen laten openen met als bewijs dat ik effectief zwanger ben, al geruime tijd in Panama verblijf en regelmatig bij de Dr. op controle ga. Volgende week dinsdag gaan we samen naar deze instantie en kunnen we nog eens bij hen informeren wat de procedure op dit moment is en aangezien we ook kunnen bewijzen dat we getrouwd zijn en al een kind hebben zou het helemaal geen probleem mogen zijn voor ons om dit certificaat binnen de normale termijn te krijgen.
Voor de rest verloopt de zwangerschap redelijk vlotjes. Het gaat er wel anders aan toe dan bij Renee. Ik heb ondertussen al twee keer buikgriep gehad en vorige week had ik ook gedurende 4 dagen één of andere infectie. Ook het energie niveau is wel wat lager dan mijn zwangerschap met Renee maar misschien is dat ook omdat er nu al een Renee is. Hij is ook heel beweeglijk en wringt zich in posities die niet altijd even comfortabel zijn voor mij. Maar in grote lijnen mag ik zeker niet klagen hoor.
Ik kan nu al voorspellen dat het een heel actief kereltje word en ook nu weer een koppige karakter heeft geërfd.
Om af te sluiten heb ik natuurlijk nog een paar foto's van de buik, met als extra model Renee.
Dat het een bewegelijk ventje was had ik al verteld. En de laatste week werd er veel in mijn ribben geschopt en had ik druk op mijn bekken. Er was dus al wel het vermoeden dat hij al in positie lag, met het hoofd omlaag.
En inderdaad dit werd bevestigd met de echo. Jammer genoeg had die kleine Fred er niet veel zin in en bij het voelen van de koude gel draaide hij zich spontaan om, met de rug naar ons.
Tijdens de echo bleef hij maar wegkruipen van de Dr. en werkte tegen zoveel hij kon. Het was dus niet makkelijk om alle metingen gedaan te krijgen. Veel hebben we van hem dus ook niet gezien, buiten zijn rug dan, maar de meeste metingen zijn dan toch gelukt.
Alles is goed in orde, hartje klopt goed, longen functioneren al, bewegingen zijn zeker goed, normale groei, normale grootte. Verwachtingen blijven zoals vorige keer was gezegd, zelfde afmetingen bij de geboorte zoals Renee, misschien een klein beetje groter aangezien het een jongen is.
Toch maar even afwachten, ik zou er niet van verschieten als die beslist in de laatste maand effe een groeischeut te krijgen. Maar ook al wordt die misschien een iets kleinere baby, we weten allemaal dat hij het binnen de maand zal inlopen net zoals Renee :-)
Er werd nog een belangrijke materie besproken met de Dr. in verband met de bevalling. We zouden heel graag voor de thuisbevalling gaan maar blijkbaar durft het papierwerk dat hierbij komt kijken, nogal aan de lastige kant zijn. Daar hebben we niet veel zin in en het er ook niet voor over.
Maar blijkbaar valt het al bij al wel mee. Een klein jaar geleden heeft een koppel proberen te foeteren met de procedure. Het was een Panamees/Australisch koppel en blijkbaar had hij een zwaar strafblad in Australië en werd nog gezocht voor een paar feiten. Om bepaalde instanties te vermijden hadden ze dus valse verklaringen afgelegd en dit was aan het licht gekomen. Panama is al heel voorzichtig om te voorkomen dat er valse geboorte aangiften worden gedaan (illegale adopties) en na deze zaak werd het dus heel omslachtig om een geboorte certificaat te pakken te krijgen als het kind niet in het ziekenhuis geboren was. De Dr. heeft ons verzekerd dat die storm ondertussen terug bekoeld is en dat het normaal twee tot drie weken in beslag neemt om dit document in orde te krijgen, zonder al te veel speciaal papierwerk. Hij zij zelfs dat hij er mee voor wil zorgen en dat we het dossier nu al kunnen laten openen met als bewijs dat ik effectief zwanger ben, al geruime tijd in Panama verblijf en regelmatig bij de Dr. op controle ga. Volgende week dinsdag gaan we samen naar deze instantie en kunnen we nog eens bij hen informeren wat de procedure op dit moment is en aangezien we ook kunnen bewijzen dat we getrouwd zijn en al een kind hebben zou het helemaal geen probleem mogen zijn voor ons om dit certificaat binnen de normale termijn te krijgen.
Voor de rest verloopt de zwangerschap redelijk vlotjes. Het gaat er wel anders aan toe dan bij Renee. Ik heb ondertussen al twee keer buikgriep gehad en vorige week had ik ook gedurende 4 dagen één of andere infectie. Ook het energie niveau is wel wat lager dan mijn zwangerschap met Renee maar misschien is dat ook omdat er nu al een Renee is. Hij is ook heel beweeglijk en wringt zich in posities die niet altijd even comfortabel zijn voor mij. Maar in grote lijnen mag ik zeker niet klagen hoor.
Ik kan nu al voorspellen dat het een heel actief kereltje word en ook nu weer een koppige karakter heeft geërfd.
Om af te sluiten heb ik natuurlijk nog een paar foto's van de buik, met als extra model Renee.
maandag 2 september 2013
Wat hebben we in augustus zoal gedaan?
Het is weer effe geleden dat ik wat verteld heb over het leven hier in Panama. Eigelijk valt er niet heel veel interessants te vertellen. Ik heb het nogal druk met mijn Spaanse les en het gewone dagelijkse gebeuren.
De voorbije maand hebben we wel twee nieuwe diertjes van Panama leren kennen. Tuur is met een kleine slang naar huis gekomen. Blijkbaar gebeurt dat hier wel vaker dat poezen met kleine slangen spelen maar hij moet ze van mij toch niet mee naar huis brengen zenne. Gelukkig had ik het snel door en heb ik ze beide terug buiten kunnen jagen. Wat ik zover van slangen ken was het volgens mij een giftige soort en heb ik er maar de schop in gezet voor we accidenten hadden. Tuur was er niet zo content mee maar ze heeft blijkbaar nog wel lekker gesmaakt.
Tuur en de slang
Een week later werd ik opgeschrokken door een grote spin die in de gootsteen van mijn buitenkeuken lag. Ze lag al wel op haar rug maar leefde nog. Ook deze heb ik uit haar lijden verlost met een gezonde portie insectenspray. Hoe ze daar terecht is gekomen weet ik niet juist, ik denk niet dat ze er vanzelf geraakt is. Ik moet nog eens bij de lokale buren horen of deze hier veel voorkomt of niet. Voor de slangen hadden ze me al gewaarschuwd, maar van spinnen was er nog niets gezegd. Natascha vertelde me wel dat het een banana spider is. één van de giftigste die er te vinden in, brrr. Ik heb het eens opgezocht maar kan niet bevestigen of het inderdaad om deze soort gaat.
Renee die heeft een zandbak van mij gekregen. Jammer genoeg is dat hier niet te vinden en ben ik wat creatief te werk gegaan. Een klein zwembad met harde rand en bouwzand en voilà, een zandbak waar je schatten zoals schelpen en stenen in kunt vinden. Ze vind hem prachtig en speelt er heel graag in.
Er werd ook voor de eerste keer met vingerverf gespeeld. Vond ze ook heel leuk en verrassend genoeg deed ze dat heel proper. Ze heeft achteraf zelfs alles opgekuist met een vochtig doekje, tot het verfbordje toe.
En haar bedje werd omgebouwd tot een bedje voor grote meisjes. Heel fier was ze om zelf in en uit haar bedje te kunnen. Bij onrustige nachten gebeurde het wel eens dat ze er uit rolde maar ondertussen is dit ook weeral twee weken geleden. De eerste week bleef ze mooi in haar bedje wachten tot ik haar kwam halen maar ondertussen staat ze 's morgens rond half zeven vrolijk in onze kamer om ons te wekken. Gedaan met uitslapen in het weekend.
Voor de rest blijft ze elke week groeien en nieuwe dingen leren. Zelf proberen haar boterham te smeren, haar baby (popje) eten geven, pamper aandoen, schoenen aandoen, kleedjes aandoen, tanden poetsen, ... alles doet ze na wat ze ziet.
Op school gaat het ook heel goed, ze kan al twee Spaanse woordjes, No en aqua. Dat eerste is haar lievelingswoordje en samen met de vinger word het constant gebruikt. Ze is sinds vorige week ook van klasje veranderd en zit nu in het klasje voor de twee tot driejarige. Hier wordt er gekleurd en geschilderd, leren ze tellen en elke maand leren ze een kleur herkennen. op het einde van de maand hebben ze ook een 'kleurenfeestje'. Zo leuk dat ze nu nog liever naar school gaat en dat er dagen zijn dat ze zelfs niet mee naar huis wil.
We zijn ook met potjestraining begonnen. Vooral omdat ze zelf aangaf dat ze dit wil. Ze voelt heel goed aan wanneer ze pipi of popo moet doen komt dit zeggen, gaat dan op haar pot zitten en wil dan geen minuut blijven zitten tot het komt. Resultaat ongelukjes op de grond en Renee die gefrustreerd is omdat het niet lukt. We hebben al vanalles geprobeerd om haar te laten zitten maar nog geen succes, vooral geduld hebben denk ik. Elke weekend word er geoefend in de blote poep en tijdens de week helpt het school ook door haar regelmatig op het potje te zetten. Ook haar pop moet vaak meeoefenen.
We hebben ons ook een hangmat aangeschaft voor op ons terras. Lekker ontspannen in het weekend of geschommeld worden door Renee. Ook zij vind het wel leuk om er in te zitten, al is het natuurlijk maar voor even.
Dit weekend zijn we naar de zoo geweest. Dat viel eigenlijk wel tegen, in een wereldstad als dit zou je toch wel iets van diertjes verwachten. Blijkbaar is het vooral een groot park waar gevonden en verwaarloosde dieren worden opgevangen. Alle dieren zijn dus hier in Panama te vinden en de meeste zien we regelmatig in onze eigen tuin. Het is dus niet voor herhaling vatbaar, volgende keer proberen we het aquarium eens.
En als laatste is Pieter sinds vorige week van functie veranderd binnen het bedrijf. Dit wil zeggen dat hij voorlopig niet meer naar de jungle moet en vooral hier op kantoor in panama city blijft. Als je denkt dat ik hem hierdoor meer zie, jammer genoeg niet, hij draait vaak dagen van 14 tot 15 uur en komt alleen thuis om te slapen. Nu is hij elk weekend 1,5 dag thuis i.p.v. 3 dagen elke twee weken. Ook wel jammer want dat was ideaal om er op uit te trekken.
Het einde van de week worden we terug bij de gynaecoloog verwacht voor een controle. Normaal met een echo dus hopelijk heb ik volgende week wat baby nieuws.
De voorbije maand hebben we wel twee nieuwe diertjes van Panama leren kennen. Tuur is met een kleine slang naar huis gekomen. Blijkbaar gebeurt dat hier wel vaker dat poezen met kleine slangen spelen maar hij moet ze van mij toch niet mee naar huis brengen zenne. Gelukkig had ik het snel door en heb ik ze beide terug buiten kunnen jagen. Wat ik zover van slangen ken was het volgens mij een giftige soort en heb ik er maar de schop in gezet voor we accidenten hadden. Tuur was er niet zo content mee maar ze heeft blijkbaar nog wel lekker gesmaakt.
Tuur en de slang
Een week later werd ik opgeschrokken door een grote spin die in de gootsteen van mijn buitenkeuken lag. Ze lag al wel op haar rug maar leefde nog. Ook deze heb ik uit haar lijden verlost met een gezonde portie insectenspray. Hoe ze daar terecht is gekomen weet ik niet juist, ik denk niet dat ze er vanzelf geraakt is. Ik moet nog eens bij de lokale buren horen of deze hier veel voorkomt of niet. Voor de slangen hadden ze me al gewaarschuwd, maar van spinnen was er nog niets gezegd. Natascha vertelde me wel dat het een banana spider is. één van de giftigste die er te vinden in, brrr. Ik heb het eens opgezocht maar kan niet bevestigen of het inderdaad om deze soort gaat.
Renee die heeft een zandbak van mij gekregen. Jammer genoeg is dat hier niet te vinden en ben ik wat creatief te werk gegaan. Een klein zwembad met harde rand en bouwzand en voilà, een zandbak waar je schatten zoals schelpen en stenen in kunt vinden. Ze vind hem prachtig en speelt er heel graag in.
Er werd ook voor de eerste keer met vingerverf gespeeld. Vond ze ook heel leuk en verrassend genoeg deed ze dat heel proper. Ze heeft achteraf zelfs alles opgekuist met een vochtig doekje, tot het verfbordje toe.
En haar bedje werd omgebouwd tot een bedje voor grote meisjes. Heel fier was ze om zelf in en uit haar bedje te kunnen. Bij onrustige nachten gebeurde het wel eens dat ze er uit rolde maar ondertussen is dit ook weeral twee weken geleden. De eerste week bleef ze mooi in haar bedje wachten tot ik haar kwam halen maar ondertussen staat ze 's morgens rond half zeven vrolijk in onze kamer om ons te wekken. Gedaan met uitslapen in het weekend.
Voor de rest blijft ze elke week groeien en nieuwe dingen leren. Zelf proberen haar boterham te smeren, haar baby (popje) eten geven, pamper aandoen, schoenen aandoen, kleedjes aandoen, tanden poetsen, ... alles doet ze na wat ze ziet.
Op school gaat het ook heel goed, ze kan al twee Spaanse woordjes, No en aqua. Dat eerste is haar lievelingswoordje en samen met de vinger word het constant gebruikt. Ze is sinds vorige week ook van klasje veranderd en zit nu in het klasje voor de twee tot driejarige. Hier wordt er gekleurd en geschilderd, leren ze tellen en elke maand leren ze een kleur herkennen. op het einde van de maand hebben ze ook een 'kleurenfeestje'. Zo leuk dat ze nu nog liever naar school gaat en dat er dagen zijn dat ze zelfs niet mee naar huis wil.
We zijn ook met potjestraining begonnen. Vooral omdat ze zelf aangaf dat ze dit wil. Ze voelt heel goed aan wanneer ze pipi of popo moet doen komt dit zeggen, gaat dan op haar pot zitten en wil dan geen minuut blijven zitten tot het komt. Resultaat ongelukjes op de grond en Renee die gefrustreerd is omdat het niet lukt. We hebben al vanalles geprobeerd om haar te laten zitten maar nog geen succes, vooral geduld hebben denk ik. Elke weekend word er geoefend in de blote poep en tijdens de week helpt het school ook door haar regelmatig op het potje te zetten. Ook haar pop moet vaak meeoefenen.
We hebben ons ook een hangmat aangeschaft voor op ons terras. Lekker ontspannen in het weekend of geschommeld worden door Renee. Ook zij vind het wel leuk om er in te zitten, al is het natuurlijk maar voor even.
Dit weekend zijn we naar de zoo geweest. Dat viel eigenlijk wel tegen, in een wereldstad als dit zou je toch wel iets van diertjes verwachten. Blijkbaar is het vooral een groot park waar gevonden en verwaarloosde dieren worden opgevangen. Alle dieren zijn dus hier in Panama te vinden en de meeste zien we regelmatig in onze eigen tuin. Het is dus niet voor herhaling vatbaar, volgende keer proberen we het aquarium eens.
En als laatste is Pieter sinds vorige week van functie veranderd binnen het bedrijf. Dit wil zeggen dat hij voorlopig niet meer naar de jungle moet en vooral hier op kantoor in panama city blijft. Als je denkt dat ik hem hierdoor meer zie, jammer genoeg niet, hij draait vaak dagen van 14 tot 15 uur en komt alleen thuis om te slapen. Nu is hij elk weekend 1,5 dag thuis i.p.v. 3 dagen elke twee weken. Ook wel jammer want dat was ideaal om er op uit te trekken.
Het einde van de week worden we terug bij de gynaecoloog verwacht voor een controle. Normaal met een echo dus hopelijk heb ik volgende week wat baby nieuws.
Taboga
Het was de bedoeling dat we in September een weekje weg gingen om Panama te verkennen. De bedoeling was om noord-oost te trekken richting Bocas del Toro. Jammer genoeg besliste Pieter zijn werk anders en kregen we vier dagen verlof. We hadden 1 week om te plannen wat we ermee gingen doen. Uiteindelijk hebben we dan maar beslist om het niet te ver te gaan zoeken en er vooral een rustige vakantie van de maken. Het eiland Taboga ligt vlak voor de kust van Panama city. Het is een half uurtje tot een uurtje (naargelang welke boot) met de ferry varen.
Voor Renee was het natuurlijk een hele belevenis op de boot en ze wou altijd maar rondlopen op die wiegende boot. Op het kleine eiland stond onze gastvrouw ons al op te wachten om ons te helpen met onze bagage. Het eiland is heel klein en het dorpje bestaat uit een wirwar van smalle straatjes. Auto's zie je er amper, de bewoners rijden er rond in kleine elektrische wagentjes of golfkar autootjes. Dit was ook ons vervoermiddel voor onze bagage tot aan het appartement.
Het appartement zag er heel goed uit en vanop het terras hadden we een prachtig zicht over de baai en de oceaan. Er zouden deze tijd van het jaar normaal ook walvissen tot in de baai komen, maar die hebben wij jammer genoeg niet gezien.
We hadden de ferry van zaterdag middag genomen, dus die dag hebben we rustig uitgepakt en vooral wat van het uitzicht genoten.
De volgende dag, zondag, waren we klaar om 's morgens al eens een verkenningstochtje te maken naar het strand. Renee in de rugzak en klaar om te vertrekken. Beneden in het dorp kwam juist de eerste ferry aan, vol met dagtoeristen vanuit Panama stad die hier een dagje naar het strand kwamen.
Op bovenstaande foto zie je een klein eilandje. Tussen Taboga en dit eiland kwam er bij eb een mooi stukje strand vrij. Dit was ook de populairste plaats om te gaan zitten. Toen we hier aankwamen kon Renee niet snel genoeg uit de rugzak om eens zelf op ontdekken te gaan. We hadden ons zwemgerief nog niet aangetrokken die morgen maar dat deerde niet voor Renee en ze was al snel helemaal nat en onder het zand. Plezier had ze wel, schelpjes zoeken en met de voetjes in het water.
In de namiddag zijn we terug gegaan en deze keer met ons zwemgerief aan. De zee was lekker warm en op het strand was er vanalles te zien en te beleven. Het meeste plezier hadden Renee en haar papa met de bal. Ze leek er maar niet genoeg van te krijgen en bleef maar achter de bal aan duiken en rennen.
De volgende dag hadden we wat pech met het weer. Een hele morgen bleef het maar regenen en we moesten ons maar bezig houden op het terras. Na een uur was Renee het al beu, die wou er duidelijk weer op uit trekken. Er werden verhaaltjes gelezen en met schelpjes gespeeld, er werd in de hangmat geschommeld en met papa geknuffeld.
In de namiddag was het eindelijk gestopt met regenen en trokken we weer naar het strand. Renee had ondertussen energie van een hele dag om kwijt te raken en er werd weer lustig rond gerend achter de bal. Dat deed haar duidelijk deugd.
De volgende dag hadden we meer geluk met het weer. De zon scheen prachtig en zowel 's morgens als 's middags trokken we naar het strand om nog lekker te genieten van de laatste dag aan het strand. de volgende dag zouden we de ferry van 9 uur al nemen want de volgende zou pas in de late middag vertrekken en we moesten op de middag al van het appartement af. En nog een halve dag met bagage op een strand gaan zitten leek ons nu ook niet praktisch.
Op het strand hebben we een diepe put gegraven,
proberen te koprollen,
nog met de bal gespeeld,
emmertjes water gehaald voor zandsoep mee te maken,
naar de bootjes kijken met papa,
en gezwommen.
Het was een simpele strandvakantie, vlak bij huis maar net hetgeen we nodig hadden. En we hebben er met z'n drieën erg van genoten.
Voor Renee was het natuurlijk een hele belevenis op de boot en ze wou altijd maar rondlopen op die wiegende boot. Op het kleine eiland stond onze gastvrouw ons al op te wachten om ons te helpen met onze bagage. Het eiland is heel klein en het dorpje bestaat uit een wirwar van smalle straatjes. Auto's zie je er amper, de bewoners rijden er rond in kleine elektrische wagentjes of golfkar autootjes. Dit was ook ons vervoermiddel voor onze bagage tot aan het appartement.
Het appartement zag er heel goed uit en vanop het terras hadden we een prachtig zicht over de baai en de oceaan. Er zouden deze tijd van het jaar normaal ook walvissen tot in de baai komen, maar die hebben wij jammer genoeg niet gezien.
We hadden de ferry van zaterdag middag genomen, dus die dag hebben we rustig uitgepakt en vooral wat van het uitzicht genoten.
De volgende dag, zondag, waren we klaar om 's morgens al eens een verkenningstochtje te maken naar het strand. Renee in de rugzak en klaar om te vertrekken. Beneden in het dorp kwam juist de eerste ferry aan, vol met dagtoeristen vanuit Panama stad die hier een dagje naar het strand kwamen.
Op bovenstaande foto zie je een klein eilandje. Tussen Taboga en dit eiland kwam er bij eb een mooi stukje strand vrij. Dit was ook de populairste plaats om te gaan zitten. Toen we hier aankwamen kon Renee niet snel genoeg uit de rugzak om eens zelf op ontdekken te gaan. We hadden ons zwemgerief nog niet aangetrokken die morgen maar dat deerde niet voor Renee en ze was al snel helemaal nat en onder het zand. Plezier had ze wel, schelpjes zoeken en met de voetjes in het water.
In de namiddag zijn we terug gegaan en deze keer met ons zwemgerief aan. De zee was lekker warm en op het strand was er vanalles te zien en te beleven. Het meeste plezier hadden Renee en haar papa met de bal. Ze leek er maar niet genoeg van te krijgen en bleef maar achter de bal aan duiken en rennen.
De volgende dag hadden we wat pech met het weer. Een hele morgen bleef het maar regenen en we moesten ons maar bezig houden op het terras. Na een uur was Renee het al beu, die wou er duidelijk weer op uit trekken. Er werden verhaaltjes gelezen en met schelpjes gespeeld, er werd in de hangmat geschommeld en met papa geknuffeld.
In de namiddag was het eindelijk gestopt met regenen en trokken we weer naar het strand. Renee had ondertussen energie van een hele dag om kwijt te raken en er werd weer lustig rond gerend achter de bal. Dat deed haar duidelijk deugd.
De volgende dag hadden we meer geluk met het weer. De zon scheen prachtig en zowel 's morgens als 's middags trokken we naar het strand om nog lekker te genieten van de laatste dag aan het strand. de volgende dag zouden we de ferry van 9 uur al nemen want de volgende zou pas in de late middag vertrekken en we moesten op de middag al van het appartement af. En nog een halve dag met bagage op een strand gaan zitten leek ons nu ook niet praktisch.
Op het strand hebben we een diepe put gegraven,
proberen te koprollen,
nog met de bal gespeeld,
emmertjes water gehaald voor zandsoep mee te maken,
naar de bootjes kijken met papa,
en gezwommen.
Het was een simpele strandvakantie, vlak bij huis maar net hetgeen we nodig hadden. En we hebben er met z'n drieën erg van genoten.
zaterdag 17 augustus 2013
6 maand zwanger en een bezoekje bij de gynaecoloog
We zijn weeral en maand verder en starten aan trimester 3. Het gaat echt heel snel voorruit. Ik voel me zeker wel zwanger maar ben er wel minder mee bezig dan de eerste keer. Het gaat er zo veel sneller zijn dan verwacht. Misschien ook niet slecht want nu begin ik toch al een mooi tonneke te krijgen en Renee houd er niet echt rekening mee. Kan het haar natuurlijk niet kwalijk nemen, ze begrijpt ook niet echt dat er een babytje in mijn buik zit. Maar hoe meer je aan haar vraagt om iets niet te doen, hoe meer ze het juist wel wil doen. Zoals niet met de lepel op de tafel slaan of niet tegen mijn buik shotten als ik haar probeer te verschonen (soms om te spelen en soms uit frustratie).
Langs de andere kant kijkt ze echt wel uit naar een babytje in huis. Ze doet niets liever dan alles met haar pop naspelen. Deze morgen moest de pop op het verschoningskussen, poep in de lucht en even de thermometer erin. daarna wassen, poepzalf op de poep, pampertje aan, tandjes poetsen, haartjes kammen, noem maar op...
Pruts nr.2 doet het ook heel goed in mijn buik. Er is wel een duidelijk verschil te voelen dan toen ik zwanger was van Renee. Zijn bewegingen zijn minder hevig maar wel veel straffer. Lekker tegen mijn ribben duwen of mijn onderrug of een dikke bult op mijn buik maken langs ene kant, noem maar op. En natuurlijk op de meest lastige momenten he. maar als papa komt voelen houd die zich over het algemeen heel rustig, voor Renee was dit altijd de moment om zich even te laten voelen. Het gaat duidelijk een heel ander karaktertje worden dan Renee, ik ben eens benieuwd :-)
Vorige week vrijdag hadden we nog eens een controle bij de gynaecoloog. Er is geen echo gebeurd, alleen een lichamelijk onderzoek. Hartje was heel duidelijk hoorbaar en de schattingen van gewicht en lengte liggen mooi op curve. Zou ongeveer hetzelfde worden als ons Renee, net boven de 3kg bij de uitgerekende datum, rond de 50cm.
Voor de rest hebben we het gehad over de bevalling en hoe wij die zien. We willen dus graag doorzetten met een thuisbevalling (als alles vlot blijft verlopen natuurlijk). We konden nog wat vragen stellen en Dr. Aybar vertelde wat we konden verwachten van de bevalling zelf. Veel weet ik hier natuurlijk al van aangezien het niet de eerste is maar het laatste deel van de bevalling is bij ons toen toch anders verlopen dan een normale bevalling. Ik ben dus heel nieuwsgierig of het deze keer anders gaat zijn of weer heel snel. Zoiets is natuurlijk niet te voorspellen en afwachten he.
Over vier weken worden we terug verwacht, dan zal er waarschijnlijk wel een echo gebeurden en ook nog eens een bloedcontrole. Voor nu kan ik jullie dus alleen maar een foto van de buik geven.
Langs de andere kant kijkt ze echt wel uit naar een babytje in huis. Ze doet niets liever dan alles met haar pop naspelen. Deze morgen moest de pop op het verschoningskussen, poep in de lucht en even de thermometer erin. daarna wassen, poepzalf op de poep, pampertje aan, tandjes poetsen, haartjes kammen, noem maar op...
Pruts nr.2 doet het ook heel goed in mijn buik. Er is wel een duidelijk verschil te voelen dan toen ik zwanger was van Renee. Zijn bewegingen zijn minder hevig maar wel veel straffer. Lekker tegen mijn ribben duwen of mijn onderrug of een dikke bult op mijn buik maken langs ene kant, noem maar op. En natuurlijk op de meest lastige momenten he. maar als papa komt voelen houd die zich over het algemeen heel rustig, voor Renee was dit altijd de moment om zich even te laten voelen. Het gaat duidelijk een heel ander karaktertje worden dan Renee, ik ben eens benieuwd :-)
Vorige week vrijdag hadden we nog eens een controle bij de gynaecoloog. Er is geen echo gebeurd, alleen een lichamelijk onderzoek. Hartje was heel duidelijk hoorbaar en de schattingen van gewicht en lengte liggen mooi op curve. Zou ongeveer hetzelfde worden als ons Renee, net boven de 3kg bij de uitgerekende datum, rond de 50cm.
Voor de rest hebben we het gehad over de bevalling en hoe wij die zien. We willen dus graag doorzetten met een thuisbevalling (als alles vlot blijft verlopen natuurlijk). We konden nog wat vragen stellen en Dr. Aybar vertelde wat we konden verwachten van de bevalling zelf. Veel weet ik hier natuurlijk al van aangezien het niet de eerste is maar het laatste deel van de bevalling is bij ons toen toch anders verlopen dan een normale bevalling. Ik ben dus heel nieuwsgierig of het deze keer anders gaat zijn of weer heel snel. Zoiets is natuurlijk niet te voorspellen en afwachten he.
Over vier weken worden we terug verwacht, dan zal er waarschijnlijk wel een echo gebeurden en ook nog eens een bloedcontrole. Voor nu kan ik jullie dus alleen maar een foto van de buik geven.
dinsdag 30 juli 2013
Er is er één jarig HOERA
Weeral twee weken verder en eigenlijk ook wel wat te vertellen. Na ons weekendje aan de zee was het een vrij rustige week. Renee doet het heel goed en is echt van een dreumes naar een kleuter aan het evolueren. Hoewel ze nog altijd veel op haar papa trekt zijn er toch wel wat trekjes van de mama in te herkenen. Zoals de liefde voor het afkluiven van kippenbotjes:
Tijdens het weekend dacht ik dat we wel eens iets leuks samen konden doen, zoals naar de zoo gaan of het aquarium. Jammer genoeg beslist Renee haar gezondheid er anders over. Zaterdagmorgen was ze erg uit haar doen dus besloten we maar niet weg te rijden en alleen maar naar de speeltuin bij ons in't straat te gaan. Daar heeft ze zich van haar beste kant laten zien: http://www.youtube.com/watch?v=68xiFJm2ESQ
Ik hoopte nog dat een middagdutje haar humeur wel zou beteren maar jammer genoeg kwam ze met koorts uit bed. Dit hield vier dagen aan en dinsdag dan toch maar langs de dokter gepasseerd. Diagnose was een sinusitis infectie, nog twee dagen even afwachten en als ze dan nog koorts had starten met ABIO. Gelukkig kwam er tegen woensdag toch beterschap en is alles uiteindelijk van zichzelf genezen.
Die woensdag hadden we ook weer speelclub en deze keer mochten wij gastvrouw spelen. De opkomst was niet zo groot, veel waren met vakantie. Maar niet getreurd want het was een heel gezellige morgen. Renee heeft zich heel goed gedragen en mooi haar speelgoed gedeeld. Ze vond het zelfs zo leuk dat ze de snoeptafel amper opmerkte ;-)
Jammer genoeg zaten we zaterdag en zondag onverwacht zonder water en de keuken was dan ook een puinhoop waar niks mee aan te vangen was. Zondag dan maar veel water gaan kopen zodat we toch wat konden afwassen en opkuisen.
's middags was het dan eindelijk tijd voor chocolade taart en kadootjes. Renee (en ook een beetje mama) had voor een paar heerlijke Belgische biertjes gezorgd waar papa heel blij mee was. Renee haar geduld werd wel op proef gesteld omdat ze naar die lekkere taart moest kijken terwijl we een liedje voor papa zongen, hij de kaarsen uitblaasde en de taart werd aangesneden. Het enige was zij wou doen was er met haar handen in graaien, maar dat mocht niet, daarvoor moet ze wachten tot met haar eigen verjaardag.
Na de taart bleken we ook terug water te hebben en het zwembadje werd snel gevuld zodat we de middag toch nog wat in verkoeling konden doorbrengen.
's avonds werd er nog voor papa gedanst op de muziek van Tomorrowland. Zeker 10 min heeft ze rondjes staan draaien in de keuken tot ze begon om te vallen: http://www.youtube.com/watch?v=MsKq0L3VS3M
Maandagmorgen moest papa jammer genoeg terug vertrekken voor 10 dagen jungle. Maar wanneer hij terug is zouden we een paar dagen verlof hebben en ergens heen gaan. Wat het gaat worden staat nog niet vast maar we houden je op de hoogte.
Tijdens het weekend dacht ik dat we wel eens iets leuks samen konden doen, zoals naar de zoo gaan of het aquarium. Jammer genoeg beslist Renee haar gezondheid er anders over. Zaterdagmorgen was ze erg uit haar doen dus besloten we maar niet weg te rijden en alleen maar naar de speeltuin bij ons in't straat te gaan. Daar heeft ze zich van haar beste kant laten zien: http://www.youtube.com/watch?v=68xiFJm2ESQ
Ik hoopte nog dat een middagdutje haar humeur wel zou beteren maar jammer genoeg kwam ze met koorts uit bed. Dit hield vier dagen aan en dinsdag dan toch maar langs de dokter gepasseerd. Diagnose was een sinusitis infectie, nog twee dagen even afwachten en als ze dan nog koorts had starten met ABIO. Gelukkig kwam er tegen woensdag toch beterschap en is alles uiteindelijk van zichzelf genezen.
Die woensdag hadden we ook weer speelclub en deze keer mochten wij gastvrouw spelen. De opkomst was niet zo groot, veel waren met vakantie. Maar niet getreurd want het was een heel gezellige morgen. Renee heeft zich heel goed gedragen en mooi haar speelgoed gedeeld. Ze vond het zelfs zo leuk dat ze de snoeptafel amper opmerkte ;-)
Woensdag avond kwam papa ook terug thuis. Normaal nog een dagje werken en dan drie dagen weekend. Deze werd jammer genoeg ingekort tot 2 dagen weekend. Vrijdagavond moest hij wel op tijd thuis zijn want we gingen naar een info avond rond natuurlijke bevalling. Renee kreeg een babysit, de dochter van een buurvrouw. Paola was netjes op tijd en met een lekkere pasta hebben we de twee meisjes achter gelaten voor een gezellige avond samen.
Gastspreker was de Franse dokter Michel Odent, een man van in de 80 die erg gepassioneerd spreekt over zijn job. Het was een interactieve info avond waarin iedereen vragen kon stellen en hierop werd dan dieper ingegaan. Heel interessant en leerrijk en eigenlijk heeft het me er nog meer van overtuigd om gewoon mijn hart en moederinstinct te volgen als het gaat over hoe ik wil bevallen. Ik wil graag een zo natuurlijk mogelijk bevalling in een zo rustig mogelijke omgeving waarin ik me goed voel. En waar voel je je beter dan thuis? Ik heb ook het geluk een gynaecoloog te hebben die dit ten volle 100% steunt en er zelfs heel veel ervaring in heeft. Natuurlijk spelen er nog wel andere dingen mee een rol voor we zo ver zijn zoals de verdere vordering van de zwangerschap en de gezondheid van de baby. Maar dat zijn dingen die tijd zullen uitwijzen.
Thuis was alles ook vlot gegaan. Renee had effe last van een nachtmerrie gehad maar de rest van de nacht is rustig verlopen.
Zaterdag zijn we naar de vismarkt en de groentemarkt. Pieter is jarig deze week en hij ging lekker voor ons koken. Renee en ik zouden voor de taart zorgen. De vismarkt was echt fantastisch, zoveel keuze voor eigenlijk niet veel geld. Het resultaat was een scampi cocktail als voorgerecht en een heerlijk vispannetje als hoofdgerecht. Renee heeft er erg veel van gesmuld. Het dessert was verse fruitsla want een chocolade taart leek ons nogal zwaar om deze maaltijd mee af te sluiten. Die hielden we om zondag nog wat verder te vieren.
's middags was het dan eindelijk tijd voor chocolade taart en kadootjes. Renee (en ook een beetje mama) had voor een paar heerlijke Belgische biertjes gezorgd waar papa heel blij mee was. Renee haar geduld werd wel op proef gesteld omdat ze naar die lekkere taart moest kijken terwijl we een liedje voor papa zongen, hij de kaarsen uitblaasde en de taart werd aangesneden. Het enige was zij wou doen was er met haar handen in graaien, maar dat mocht niet, daarvoor moet ze wachten tot met haar eigen verjaardag.
Na de taart bleken we ook terug water te hebben en het zwembadje werd snel gevuld zodat we de middag toch nog wat in verkoeling konden doorbrengen.
's avonds werd er nog voor papa gedanst op de muziek van Tomorrowland. Zeker 10 min heeft ze rondjes staan draaien in de keuken tot ze begon om te vallen: http://www.youtube.com/watch?v=MsKq0L3VS3M
Maandagmorgen moest papa jammer genoeg terug vertrekken voor 10 dagen jungle. Maar wanneer hij terug is zouden we een paar dagen verlof hebben en ergens heen gaan. Wat het gaat worden staat nog niet vast maar we houden je op de hoogte.
Abonneren op:
Posts (Atom)