Dagje Biaritz

Zondag was het nog eens tijd voor een uitstapje. Niet te ver voor een daguitstapje, dus kozen we voor Biaritz, aan de Atlantische oceaan, op ongeveer anderhalf uur rijden.

Het was een zonnige dag, dus gingen we zeker naar het strand. In de ochtend zouden we eerst een bezoekje brengen aan het vis museum waar ook een groot aquarium was. En groot was het zeker, Renee liep vrolijk van aquarium naar aquarium en riep 'vis vis' terwijl ze ze aanwees en hup naar de volgende liep.

Het eerste deel van het museum was een oud gebouw dat al 100 jaar bestond en ook al die tijd dienst had gedaan als aquarium. Het had een prachtig zicht over de zee.

Achter dit oude gebouw was er een nieuw gebouw geplaatst waar nog meer aquariums te vinden waren waaronder ook een heel groot bassin met o.a. haaien. Hier kon je door lopen en langs alle kanten nog eens bekijken. Ook Kasper kon hier mee genieten van de visjes.

Er waren allemaal zitbanken zodat je lekker van de rust kon genieten die de visjes boden, maar dat kent Renee natuurlijk niet.

Het aquarium was echt groter dan verwacht en al snel was het middag. Tijd om wat te eten dus. Nu we toch aan de kust zaten hadden we snel beslist om een lekker stukje vis te gaan eten ergens buiten op een terrasje aan de haven. Renee had calamares (en die gingen er goed in), Pieter inktvis in een zwarte saus en ik een lekker stuk gegrilde Spaanse vis.

Daarna was het tijd om naar het strand te trekken. Effe onze spullen uit de auto halen en vervolgens naar het strand vlakbij. Het water was nog wel ijskoud, dus was het vooral in het zand spelen of in stilstaande waterpoelen springen.

Ondertussen deed Kasper een klein dutje in de tent en tegen 4 uur was het terug tijd om naar huis te gaan. Tijdens de rit terug was het heel stil op de achterbank en 's avonds lagen beide kindjes ook op tijd in bed lekker te ronken.

Wat foto's van de kinderen

Gewoon voor de leut, wat sfeerfoto's en filmkes van de kinderen hier in Pau.

En nog een paar linken naar filmpjes:

https://www.youtube.com/watch?v=378q4q32rlU
https://www.youtube.com/watch?v=wC3rQcGZuDE
https://www.youtube.com/watch?v=kN0Xi46C2qI

En in een oud huis vind je allerlei schatten terug, ook speelgoed schatten:






















 http://youtu.be/_KUsWjnOqa0

Tarbes

We zitten hier dus eindelijk wat op onze plaats, tijd om de buurt eens wat te verkennen. Het tweede weekend hier en het beloofde (eindelijk) goed weer te worden. We besloten niet te ver te gaan en er een daguitstapje van te maken. De keuze viel op Tarbes, een stadje op een drie kwartier rijden van hier met een zondagse markt en een mooi park.

Zondagochtend na het ontbijt vertrokken we en we waren nog niet halverwege of we kwamen een antiekmarkt tegen. Toch altijd wel de moeite om even te stoppen en rond te kijken. Meestal doen we rommelmarkten, kun je altijd wel iets op de kop tikken dat de moeite is. Dit keer niet het geval, zo'n antiekmarkt heeft prijzen waar je achterover van valt!
Dus na een uurtje te hebben rondgewandeld gingen we verder op weg naar onze bestemming, Tarbes.

Het was ginder even zoeken naar de markt maar toen we ze gevonden hadden was het wel de moeite. Een kleine overdekte markt met allemaal delicatesse zaken. We hebben ons dan ook goed laten gaan bij het uitzoeken van allerlei lekkers voor onze picknick. En daarna gingen we naar het park, waar anders kan je echt genieten van stokbrood met vlees en kaas?

Het was een prachtig parkje met een grote speeltuin voor de kinderen en picknickbanken, de keuze was dus snel gemaakt waar we gingen zitten.

Het was een echte feestmaal! Vers stokbrood, verse salami en hesp, verse kaas, quiche, olijven, pepers en sardientjes en als dessert aardbeien. 

Daarna was het natuurlijk tijd om wat te spelen.

 En voor wat familiefoto's :-)

Verder was er in het park nog een grote vijver met vissen, schildpadden en eenden (de lokale specialiteit hier).

 En er stonden ook nog een paar bokken en hanen. Waarom alleen mannekes, geen idee. Maar Renee vond het wel de moeite om te zien.

Ondertussen was het al halverwege de middag en tijd terug huiswaarts te keren, ons kindjes waren moe van al die gezonde buitenlucht.
Benieuwd wat we de komende maanden nog meer gaan ontdekken.

Mijn kleine broertje wordt dertig!

Er is een piloot jarig hoera hoera. En daarom vliegen wij!

Vandaag wordt mijn broertje al dertig jaar! Daarom wil ik hem via deze weg nogmaals feliciteren.
Ne gelukkige verjaardag Tommeke! Dikke zoenen van ons allemaal hier uit Frankrijk.
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Aangekomen in Pau.

Ik weet het, ik had het beloofd om mijn blog wat bij te houden, en ik heb me niet aan mijn woord gehouden. En ik wil het niet als excuus gebruiken, maar het is nogal druk geweest en in België is er nu niet veel blogswaardig te vertellen. Misschien dan wel de familiefeesten tijdens pasen :-)
Maar nu meen ik het wel, we zijn nu twee weken in Frankrijk, zitten op onze plaats en we gaan heel regelmatig uitstapjes maken, waar ik dan ook over zal bloggen.

Vandaag hebben we zo'n uitstap gemaakt, naar Tarbes. Dus ik heb nog wat blognieuws tegoed voor jullie, maar daar later meer over. We zullen eerst eens beginnen met de verhuis naar hier.

Pieter was tijdens de maand april al een paar keer naar Pau gereisd, tijdens één van die bezoeken was hij op huizenjacht geweest en zo kwam het dat we direct van de eerste dag van aankomst in ons huisje terecht konden, geen hotels dus. Aankomen hier in het huis was wel niet zo rooskleurig als dat op het eerst zicht lijkt. De week ervoor waren onze spullen vanuit Panama aangekomen en aangezien het ook een gemeubeld huis is, stond het hier overvol dozen en spullen. Je kon je met moeite een weg banen door de benedenverdieping.
Maar nu twee weken later heeft alles zowat zijn plek gevonden en zijn we geïnstalleerd. Pas op, er zijn nog twee ruimtes die propvol meubelen en dozen staan (niet alles hebben we uitgepakt voor deze vier maanden) maar daar zijn we niet van plan veel te komen.

Voor de komende week ga ik nog wat sociale dingen regelen en dan zitten we helemaal op onze plaats. Morgen heb ik een afspraak bij een onthaalmoeder. de planning is vier dagen voor Renee en twee dagen voor Kasper. Wat ik met die tijd ga doen? Alvast niet stilzitten, op de eerste plaats wil ik terug gaan lopen en de rest van de tijd kan ik gebruiken om mijn huishouden te doen. Ook wil ik wat tijd hebben om bepaalde toekomstplannen verder uit te werken en orde op zaken te stellen hier in huis, er staat nog veel op mijn to-do-list. En natuurlijk als de kinderen thuis zijn wil ik tijd hebben om met hen bezig te zijn en ik de weekends uitstapjes te maken.

Wat dachten jullie van een rondleiding in ons Franse huisje? Het is een oud huis: dikke muren, enkel glas, veel tochtspleetjes, … maar voor de komende 4 maanden gaat het voor ons ideaal zijn.

De voorgevel; op de moment is de voordeur niet bruikbaar. De rolluik blijft voorlopig gesloten want in het portaal ligt het vol papier en karton. We weten niet goed waar we ermee moeten blijven. Voorlopig is het binnenkomen via de zijdeur van de keuken. De garage is op de moment onbruikbaar omdat die dienst doet als opslagplaats van niet gebruikte meubelen.

En aan de andere kant van het huis hebben we het terras, die grenst aan de zithoek.

Rondom het huis is een smalle strook gazon, heel leuk voor Renee om lekker rond het huis te rennen. En we hebben ook nog een schuif af gevonden in een hoek van de tuin.

Dan gaan we naar binnen via de zijdeur en staan direct in de keuken. Een simpel uitgeruste keuken waar we (hopelijk) ons bakkriebels nog eens de vrije loop kunnen laten.

Ernaast vinden we de eethoek met een grote tafel, die wordt niet alleen gebruikt om aan te eten maar ook om aan te spelen.

En om het hoekje hebben we dan nog de zithoek.

Voor de rest hebben we nog op het gelijkvloers een hal met een toilet, een bureau die volgepropt staat met dozen en een klein waskotje onder de trap.

Op de eerste verdieping hebben we direct rechts de logeerkamer.

Wees gerust, als er bezoek komt zijn die blazers zeker opgeruimd en is het bed gedekt met verse lakens :-)
Ernaast ligt onze slaapkamer.

Wij hebben ook ons eigen privé balkon.
Vervolgens hebben we een badkamer met bad en douche. Best wel makkelijk dacht ik, Renee in bad en ik kan ondertussen douchen. Renee dacht er anders over, Renee in de douche en mama moet maar in bad gaan.

Aan de ander kant van de badkamer vinden we Kasper zijn kamer. Deze kan trouwens ook nog dienst doen als tweede logeerkamer.

Recht tegenover Kasper zijn kamer hebben we tenslotte nog Renee haar kamer.

Op de eerste verdieping vind je ook nog een grote bergkast en een apart toilet.

Voila, dat is ons huisje voor de komende maanden. Zaterdag heeft Pieter nog het gras afgedaan (bij een tuin komen ook een paar extra taken zien natuurlijk) en werd buiten ook alles gepoetst. Renee was er als de kippen bij om te helpen.

Afsluiten doen we met een sfeerfoto van Pau. Jammer genoeg heeft het de voorbije twee weken alleen maar geregend. Sinds zaterdag is het eindelijk droog en zonnig. Vorig weekend waren we, tussen twee regenbuien in, even gaan wandelen in het centrum van Pau. Het was die dag maar stil en verlaten maar als het mooi weer is belooft het wel een tof centrum te worden met een prachtig zicht over de Pyreneeën. Die foto gaat zeker nog volgen!

Terug van weggeweest.

Het is een hele tijd geleden dat ik hier nog wat geschreven heb. Maar het is dan ook heel druk geweest de laatste maanden. Zoals jullie al weten moesten we plots inpakken om terug naar huis te gaan en dat vlak na de geboorte van Kasper.

Dat is dus niet helemaal doorgegaan. Een dag voor de verhuisfirma zou komen vroegen ze bij Pieter op het werk of hij niet wat langer kon blijven. De persoon die normaal hier ging afronden moest weg voor een ander project en Pieter mocht zijn plaats innemen. We hebben daar niet lang over moeten nadenken en de verhuisfirma werd afgebeld.
In december zijn we dan op verlof naar België geweest, om de feestdagen toch nog eens met de familie te vieren, en begin januari zijn we met het hele gezin terug naar Panama gevlogen.
De periode die ons werd meegedeeld was ongeveer twee tot max drie maand. Ondertussen hadden we opgevangen dat de firma een klein project in het zuiden van Frankrijk had binnengehaald. Pieter is met zijn baas gaan praten om hem te overtuigen Pieter op het project te zetten, maar die weigerde. Ze hadden iemand anders op het oog voor dit project, Pieter moest terug naar België komen en er werd niet over gediscussieerd.
Een paar dagen later belt Pieter zijn baas hem terug op, blijkbaar wilde ze van hogerop iemand met meer ervaring op het project zetten en dan hadden ze niet veel keus meer dan toch Pieter te sturen.
Dus vanaf half april mogen we naar zuid Frankrijk, joepie! Het project duurt maar tot half augustus maar op zich komt dat mooi uit, Renee start in September met school en ik ga dan terug werken.
We gaan naar het stadje Pau, aan de voet van de Pyreneeën. Aangezien we tijdens de zomermaanden in Frankrijk zitten, niet ver van huis, verwachten we wel af en toe wat bezoek.  Dus we zullen zeker een logeerkamer voorzien en iedereen is natuurlijk welkom.
Maar eerlijk gezegd ga ik het hier toch missen, ik had toch nog graag een jaartje langer in Panama gezeten. Door de zwangerschap en bevalling hebben we niet veel kansen gehad om wat van Panama te zien. En aangezien we eind februari hier weg zijn, is er dus niet veel kans meer om echt te gaan rondtrekken. Twee weken geleden zijn we een weekendje naar de bergen geweest en volgende week gaan we voor een paar dagen naar de zee. De Caraïbische kust zal er niet meer inzitten, daar heb je minstens een week voor nodig aangezien je met het vliegtuig moet gaan.

Met ons Kasper gaat alles goed. Deze week wordt hij al drie maand, tijd vliegt echt bij een tweede kleintje! Het is een vrolijk ventje, lacht makkelijk (toch naar zijn mama) en slaapt ook heel flink. Net als zijn zus slaapt hij met twee maand al 11 uur op een nacht door. Wat het geheim hier voor is? Ik denk dat het in de genen zit, sorry, geen speciale trucs.
Renee is echt heel tevreden met haar broer, ze doet er alles voor en kan maar niet stoppen met hem te knuffelen en te kussen. Ze gedraagt zich als een echt moederke. Dit weekend had ze 's morgens zijn muggennet van zijn bed opzij getrokken, had zijn slaapzak losgeritst en was begonnen om hem uit te doen. Hij moest opstaan vond ze. En ondertussen laat die kleine man dat allemaal gewillig doen. Echt een koddig duo.

Met de poezen gaat het ook goed. Ze hebben ondertussen wel ieder een confrontatie gehad het de dieren uit de jungle.
Vijf dagen voor we gingen vertrekken in november (toen hij nog mee moest) speelt Tuur het klaar om gebeten te worden door een rode koraalslang. Het was een kleintje maar het zijn zeer giftige slangen waar geen tegengif voor bestaat. We waren er echt van overtuigd dat hij zou sterven en dat ook de dierenarts niets voor hem meer kon doen. Hij ging in een razendsnel tempo achteruit en aangezien het zondag was zouden we toch niet op tijd bij de dierenarts geraken. Wonderwel heeft hij het overleeft tot maandagmorgen en ben ik met hem dan toch naar de dierenarts gereden. hij heeft daar twee dagen op het randje van de dood gezweefd maar is er dan toch doorgeraakt. En na een dikke twee weken was hij eindelijk terug de oude. Onze vakantie naar België was wel net begonnen maar ons buurmeisje heeft hem die periode nog goed verzorgd.
Toen we terug kwamen uit verlof had ons Febbe een maar wondjes: op haar kin, boven haar oog en op haar rug. We wisten niet goed wat het was, misschien had ze gevochten of een insektebeet opgelopen? Ik heb het een week zo goed mogelijk proberen te verzorgen maar het werd alleen maar erger. Mijn vermoede was dat ze met een parasiet zat, dus toch maar langs de dierenarts om te laten controleren. En ja hoor, mevrouw zat met wormen. Blijkbaar wel veelvoorkomend. Een soort vlieg die in de jungle leeft, hij legt zijn eitjes in de buik van een andere vlieg en als die dan larven worden, worden ze doorgeven op andere dieren (of zelfs mensen). Die kruipen onder de huid, zetten zich vast en worden best wel groot. De dierenarts heeft er één uit haar kin gehaald en één uit de rug. Die van haar oog kreeg ze niet te pakken. Febbe werd terug naar huis gestuurd met antibiotica. Gelukkig als verpleegster ben ik niet vies van deze dingen en haar wonden en nadat de zwelling wat was weggetrokken heb ik de worm uit haar oog gekregen en nog twee uit haar rug. gelukkig waren ze wel al allemaal dood. Op de foto ziet ons meisje er niet uit maar ondertussen zijn de wonden mooi genezen en moet alleen haar haar nog wat teruggroeien.

De natuur is hier prachtig maar heeft ook zo zijn nadelen. Zolang mijn twee poezen hier gelukkig zijn neem ik dat er ook wel graag bij.

Zo, nu zijn jullie terug wat mee met het wel en wee van onze familie hier in het buitenland. Volgende week nog een paar dagen vakantie aan zee en dan begint het inpakken. Er komen weer drukke maanden aan maar ik ga zeker mijn best doen om jullie regelmatig op de hoogte te houden.